Image by Priscilla Du Preez
Yellow Portret 

Rob

Het doet me zo goed zijn naam uit te spreken. Of hier gewoon op te kunnen schrijven. Vijf jaar geleden ging mijn lieve vader Rob dood aan een hersentumor. 

Door de tumor kon hij niet meer praten, maar toch vertelde hij me dat zijn liefde voor mij groter dan het leven zelf is, als ik zijn grote hand vasthield. Ik besefte me dat gesproken woorden ook hol kunnen zijn, als de connectie ontbreekt. Als we vertellen of schrijven vanuit vrijheid en connectie met die plek, dan hebben woorden de potentie om een beweging in gang te zetten. Als mijn vader nog had kunnen praten, wat had hij dan nog willen zeggen? 

Ik geef in Yellow Portret woorden aan diepe belevenissen, situaties, gevoelens en gedachten. Woorden hebben energie. Ze stralen door lagen heen, als je ze beleeft bij het vertellen, dan beleeft de luisteraar of lezer ze opnieuw. Ze laten voelen, dit ben ik (geweest) of dit zal jij altijd voor mij blijven. Door de band of relatie die je met de ander had te beschrijven, kun je groeien. Je mag er zijn, zei mijn vader altijd tegen mij.